Vallen en Opstaan

Het begon allemaal eind 2009. Ik had een druk leven (werk, hobby’s, sociaal leven) en leek uitgeblust/opgebrand. Naast een constante vermoeidheid kreeg ik ook steeds meer moeite met langdurig staan, lopen en het evenwicht te houden. Ik lastte tijdens de feestdagen een rustperiode in om bij te tanken, maar helaas. De klachten namen alleen maar toe, en op een bepaald moment werd mijn zicht geleidelijk aan minder. Zowel de huisarts als fysiotherapeut, en ikzelf, stonden voor een raadsel. Eind maart kwam een evenwichtsstoornis om de hoek kijken en in juni van 2010 werd ik opgenomen in het ziekenhuis, bijna blind en rolstoelafhankelijk. Er werd een diagnose gesteld (ziekte van Devic) waarna er een medicatiekuur werd gestart. Het hielp wel,  de pijn nam af, maar er was (nog) geen verbetering. In augustus werd ik overgeplaatst naar een revalidatiecentrum, waar ik weer opnieuw leerde lopen en heel veel leerde over mijzelf, mijn lichaam en hoe om te gaan met mijn beperkingen.
Oktober 2010 werd ik ontslagen bij  het revalidatiecentrum, en kon ik thuis verder werken aan mijn herstel. En natuurlijk het accepteren van mijn hele ‘nieuwe’ leven. Ik was begin 30, en ik zat thuis. Iets wat ik niet wilde, maar ik moest er maar mee leren leven.

Gelukkig was (en ben) ik gezegend met een enorme positieve instelling, dus ik zette mij 200% in. Hoe actiever, hoe liever was een mooie uitspraak wat ik hoorde en ter harte nam. Ik wilde weer iets gaan ondernemen, maar ik wist niet wat. Tot ik op een bepaalde dag iemand hoorde praten over zijn beroep als fysiotherapeut. Het bijzondere aan deze man was, dat hij een zicht had van 3%. Ineens viel er een kwartje; dit was een mooie kans en een mooi doel. Ik wilde dan wel geen fysiotherapeut worden, maar masseuse, dat kon ik (uiteindelijk) vanuit huis doen. Een cursus hierin schafte ik aan, en mijn nieuwe uitdaging was geboren. (Mijn zicht was op dat moment 5%, dus de lesstof was een pittige opgave om te lezen!).

Ik bleef onder controle van het ziekenhuis en werd na een nieuwe diagnose (Neurosarcoïdose) doorverwezen naar een kenniscentrum van deze ziekte. In 2011 maakte ik kennis met Touch of Matrix, een bewustzijnsmethodiek. Dit was voor mij zó revolutionair, dat ik vanaf het eerste moment wist dat ik deze therapievorm ook wilde geven aan mensen. Een nieuw doel kwam er dus bij! Maar eerst wilde ik met mijn eigen leven aan de slag, want er was genoeg te doen.

Een terugval (november 2011) van de ziekte (ineens verergerden de klachten aanzienlijk) was een enorme tegenvaller. Een ander medicatietraject werd gestart, en de resultaten hiervan waren fantastisch. Ik begon mij veel beter te voelen, en ook mijn zicht werd beter. Ik knapte zienderogen op. Het ging zelfs zo goed, dat ik in september van 2012 (met rollator) mee heb gedaan aan de mini-Kennedymars (10 km) in Haaksbergen.Een super resultaat voor al het harde werken!

Ergens was ik heel verbaasd over hoe die ziekte bij mij terecht was gekomen. Ik wilde weten hoe, wat, waarom. Er ging een wereld voor mij open vanaf het moment dat ik mij ging verdiepen in psyche, voeding en leefstijl. Een van de dingen die ik zeker wil noemen is de Germaanse Geneeskunde. In de jaren daarop volgde ik cursussen en woonde lezingen bij over al deze zaken. Een ander hoogtepunt was de opleiding tot Touch of Matrix therapeut die ik afrondde in 2015. Ik durf wel te stellen, dat ik de ziekt heb overwonnen door bewust van mijzelf te worden, mijn leven op mijn manier te leven en dit ook aan andere mensen door te geven. Ik geloof dat alles een reden had.
In juli van 2017 ben ik gestopt met de medicatie. De ziekte is uit mijn lichaam, ik heb nu alleen nog ‘restschade’. Ik hoop dat dit ook nog weggaat, ik zal er in ieder geval alles aan doen om erger te voorkomen!

De diagnose van toen was niet het einde, het was het begin van mijn LEVEN.